Rozdział 1

Właśnie wracałam do domu. Mieszkałam w miejscowości  Erlabrunn. Byłam studentką psychologii  na Uniwersytecie Ludwika Maksymiliana w Monachium. Tym razem nie wracałam z uczelni. Przez dwa tygodnie wraz z moją przyjaciółką Marthą miałyśmy praktyki u  psychologa niemieckiej kadry skoczków. Miałyśmy okazję poznać ich wszystkich. Niestety praktyki się skończyły, więc i znajomość się skończyła.  Ja nie przywiązywałam się do nikogo. Uważałam, że jest to bez sensu. Martha niestety odwrotnie. Bardzo się z niektórymi zżyła. Ona taka już była, bardzo lubiła poznawanie nowych ludzi. Była taką duszą towarzystwa. Ja tak jakby jej przeciwieństwem. Lubiłam towarzystwo ale do pewnego stopnia. Gdy miałam już dość to wolałam pobyć sama.
Jak wcześniej wspominałam, to pochodziłam z Erlabrunn. Mieszkałam tam z mamą Dorothee , z tatą  Klausem i moją młodszą siostrą Leonie. Była ode mnie młodsza o sześć lat. Nie dogadywałam się z nią, bo bardzo się od siebie różniłyśmy. Nie dość że dzieliła nas spora różnica wieku, to jeszcze sposób bycia, dobór towarzystwa, nawet kolor włosów. Pod każdym względem  różniłyśmy się. Jeśli chodzi o Leonie, to z nią zawsze rodzice mieli sporo problemów. Uciekała z lekcji, miała słabe oceny, paliła papierosy, wyleciała już z trzech szkół i kilka razy ojciec odbierał ją z komisariatu. Rodzice ciągle byli wzywani do szkoły. Bardzo im współczułam. Bardzo nie lubiłam przebywać w domu, bo ciągle były jakieś kłótnie między Leonie a rodzicami.
Taksówka zatrzymała się przed domem. Trochę tęskniłam za rodzicami, ale za siostrą na pewno nie. Wzięłam swoje bagaże i poszłam w stronę drzwi wejściowych. Poradziłam sobie jakoś z otworzeniem drzwi i wreszcie mogłam wejść do domu. Jak nigdy panowała w nim cisza. Najpierw pomyślałam, że nikogo nie ma. Przecież to było niemożliwe, że było tak spokojnie.  Zostawiłam swoje walizki w korytarzu i przeszłam do dalszej części domu. Leonie spała w salonie na kanapie. Nikogo oprócz niej nie było. Postanowiłam ją obudzić.
-Wstawaj ! - wrzasnęłam jej do ucha. Leo zerwała się na równe nogi.  Zrobiła nieciekawą minę, gdy zobaczyła kto ją obudził. - Tak się wita siostrę i śpi się w najlepsze.- usiadłam obok niej.
-Uważaj, bo będę szczęśliwa, że wróciłaś. Jak dla mnie mogłoby cię nie być.- Leo jak zwykle była opryskliwa, ale już się do tego przyzwyczaiłam. Nic nowego.
-Ja się pierwsza urodziłam, więc to ciebie mogłoby nie być. Szczerze, to wolałabym mieć psa, a nie młodszą siostrę.- tak bardzo uwielbiałam wkurzać Leo. Chociaż to nie było wskazane, tak samo jak drażnienie zwierząt w zoo. - Kiedy rodzice wrócą?
-Nie wiem i w ogóle mnie to nie obchodzi. Jak dla mnie mogliby nie wracać wcale. Przynajmniej nikt by się o nic nie czepiał.- wstała i poszła do siebie. Czasami wygadywała takie rzeczy, że słuchać się nie dało.
Wzięłam swoje walizki z korytarza i zaciągnęłam je do pokoju. Nie miałam siły ich rozpakowywać, więc zostawiłam je w kącie. Położyłam się na łóżku i nagle uświadomiłam sobie, że tak bardzo brakowało mi mojego łóżka. Zamknęłam oczy i zasnęłam. Obudziła mnie kolejna kłótnia między mamą a Leo. W tym domu nawet wyspać się nie dało, bo oczywiście musiała narozrabiać. Wyszłam ze swojego pokoju, by przywitać się z mamą. Chyba najmniej odpowiedni moment, ale przynajmniej na chwilę ucichnie ta awantura. Mama siedziała w kuchni przy stole i piła herbatę. Właśnie wróciła z pracy. Była sekretarką w jakiejś dużej firmie w Monachium. Nazwa była tak skomplikowana, że nigdy nie byłam w stanie jej zapamiętać. Mama ucieszyła się na mój widok, bo jej grzeczniejsze dziecko wróciło do domu. Tak naprawdę miałam wrażenie, że ona bardziej kochała Leo. Mimo tego wszystkiego, co ona wyprawiała. Być może dlatego, że była młodsza.
-Jak było?- zapytała.
-Dobrze. - nie wiedziałam co odpowiedzieć mamie. Powiedziałam to co większość dzieci, gdy rodzice pytają: "Jak w szkole?". - O co tym razem ta kłótnia?
- Dostałam kolejne wezwanie do szkoły. Tym razem ojciec pójdzie. Ja zawsze muszę tego wszystkiego wysłuchiwać. Niech on raz pójdzie i posłucha na temat swojej ukochanej córeczki. - teraz mogłam spodziewać kolejnej kłótni w domu. Tym razem pod tytułem: "Ja nie pójdę do szkoły". Chyba lepiej byłoby się wyprowadzić. Tak zrobiła Martha. Miała dość swoich młodszych braci. To było jedyne wyjście, by przestać słuchać kłótni. Z drugiej strony nie byłam jeszcze na to gotowa. Nie chciałam wyprowadzać się od rodziców. Nagle przyszedł mi do głowy pewien pomysł jak uniknąć tej kłótni.
-Mamo, to może ja pójdę ?- wiedziałam, że nie powinnam tego robić. Chodzenie na wezwania do szkoły Leo to samobójstwo. Ja chyba byłam takim samobójstwo, ale dla ciszy zrobiłabym wszystko.
-Kochane dziecko.- mama wyraźnie się ucieszyła.- Ale jesteś pewna, że chcesz tam iść ?
-Tak. Przecież ty i tata pracujecie. Ja jutro mam dzień wolny, więc mogę pójść.
-To dobrze.
Następnego dnia zgodnie z obietnicą wybrałam się do szkoły mojej siostry. Ona nie była z tego zadowolona, ale nie  obchodziło mnie to. Postanowiłam pojechać rowerem, bo była taka piękna pogoda. Włożyłam słuchawki na uszy i pojechałam. Zachwycałam się tą piękną pogodą. Skręciłam w ulicę prowadzącą do szkoły i nagle usłyszałam pisk opon. Kilka milimetrów przede mną zatrzymał się samochód. Mało brakowało i by mnie potrącił. Po chwili wysiadł z niego jakiś chłopak. Stałam tak z tym rowerem i nie mogłam dojść do siebie. Przede mną stanął brunet trochę ode mnie wyższy. Pomyślałam, że zaraz mi się dostanie.
-Diana, nic ci się nie stało?- zapytał. Byłam ciekawa skąd znał moje imię. Nie kojarzyłam go przecież.
-Wszystko w porządku. A skąd znasz moje imię?
-Ty byłaś praktykantką u kadrowego psychologa. - nagle mnie oświeciło. Przecież to był Richard Freitag. Ja naprawdę miałam słabą pamięć do ludzi.
-Przepraszam, mam słabą pamięć do ludzi.
-Musisz bardziej uważać i najlepiej by było gdybyś nie słuchała muzyki jadąc na rowerze. - było mi tak strasznie głupio. Nie poznałam go i w dodatku wyszłam na kalekę życiową.
-Wybacz, ale spieszę się do szkoły mojej siostry.
-Do zobaczenia.
-Cześć.
Wsiadłam na rower i pojechałam dalej. Na pewno byłam już spóźniona. Musiałam się pospieszyć. Tym razem już nie słuchałam muzyki. Nie chciałam wjechać pod kolejny samochód. To wszystko przez moją siostrę. To z jej powodu były wszystkie kłótnie w domu i moje problemy. Naprawdę współczułam rodzicom. Miałam tylko nadzieję,  że tak bardzo nie narozrabiała.



No i pierwszy rozdział już mam za sobą. Czyli teraz powinno już jakoś pójść. Ale ten dzisiejszy piątek to męczący być. Po tylu dniach wolnego musiałam dzisiaj pójść do szkoły. Horror jakiś po prostu. ; / Na szczęście rozdział napisałam kilka dni temu i już zostało mi tylko dodać na bloga.
Jeśli mogę wam coś doradzić to właśnie teraz to robię : Nie czytajcie komentarzy na skijumping.
Wczoraj weszłam by zobaczyć co tam w skokach się dzieje. No i postanowiłam nadrobić kilka zaległych artykułów. Natrafiłam na jakiś o Maćku. No i zrobiłam coś bardzo złego, bo postanowiłam poczytać komentarze. Szczególnie jeden tak bardzo mnie rozbawił. Pozwolę sobie wkleić jego fragment :
"...tak samo jak te gimnazjalistki zakładają jakieś fan page, facebooki, piszą o Maćku jakieś denne opowiadania (nie będę tu treści przytaczać bo aż przykro) i grom wie co jeszcze. To dopiero jest dla mnie niepoważne i świadczy chyba o jakimś zaburzeniu."

To jest oczywiście tylko jego fragment. Ciekawe czy licealistki też zaliczają się do tej grupy? hahaahahahhahaha ;D Cały dzień się z tego śmiałam. Mam zaburzenia, piszę denne opowiadania i cierpię na kotomaniactwo :)

Na dzisiaj już tyle . Do zobaczenia w następny freitag :) Dodam kolejny rozdział dennego opowiadania, bo przecież mam zaburzenia ;D 

Ps. Jutro widzimy się na blogu z wierszami. ( mam nadzieję, że poeci nie mają żadnych zaburzeń ;D )

Pozdrawiam, zaburzona Żyletka ♥